هر ادعا باید مرز و مسیر بررسی داشته باشد
این سیاست توضیح میدهد یک پرسش چگونه به محتوای منتشرشده تبدیل میشود و خواننده کجا باید میان واقعیت، تحلیل و تجربه تفاوت بگذارد.
تعریف پرسش
موضوع با یک پرسش مشخص و نیاز تصمیمگیری داوطلب آغاز میشود؛ نه با نتیجهای که از پیش انتخاب شده باشد.
گردآوری سند
برای مقررات، تاریخ و مواد آزمون، متن مرجع رسمی بررسی میشود. منبع ثانویه فقط برای زمینه یا یافتن سرنخ به کار میرود.
تفکیک ادعا
دادهٔ نقلشده، نتیجهگیری تحریریه و تجربهٔ فردی با هم یکی نمیشوند. ابهام و نبود داده نیز صریح نوشته میشود.
نگارش مستقل
ساختار و توضیحها با بیان مستقل نوشته میشوند. نقل مستقیم کوتاه، مشخص و همراه با انتساب است.
کنترل پیش از انتشار
لینک، عنوان سند، تاریخ، عددها و سازگاری جمعبندی با منبع دوباره کنترل میشوند.
بازبینی پس از انتشار
اطلاعات زمانحساس در برابر اطلاعیه یا اصلاحیهٔ تازه سنجیده و تغییرات اثرگذار برای خواننده ثبت میشوند.
اولویت و کفایت منبع
مرجع صادرکنندهٔ مقرره یا داده، انتخاب نخست است. دانشگاه و نهاد علمی برای برنامهٔ درسی یا سابقهٔ پژوهشی بر بازنشرهای بدون سند مقدماند. نوشتهٔ آموزشی، رسانه و تجربهٔ داوطلب میتوانند زمینه بدهند، اما جای سند رسمی را نمیگیرند.
یک منبع برای هر ادعا کافی نیست: منبع باید همان گزاره را پشتیبانی کند، نسخه و تاریخ مناسب داشته باشد و محدودیتش روشن باشد. اگر دسترسی به سند اصلی ممکن نباشد، این محدودیت در متن میآید.
نام نویسنده و بازبین
نام نویسنده نشاندهندهٔ مسئولیت نگارش است، نه تأیید همهٔ منابع بیرونی. نام بازبین فقط وقتی درج میشود که بازبینی واقعاً انجام شده باشد. در محتوای زمانحساس، تاریخ انتشار و آخرین بررسی به خواننده کمک میکند تازگی اطلاعات را بسنجد.
محتوای تبلیغی، همکاری مالی یا تعارض منافع ــ اگر در مطلبی وجود داشته باشد ــ باید پیش از توصیه یا پیوند مرتبط آشکار شود.
استقلال، هوش مصنوعی و پاسخگویی
ابزارهای نرمافزاری یا هوش مصنوعی ممکن است برای سازماندهی، ویرایش یا یافتن سرنخ کمک کنند؛ اما خروجی آنها منبع محسوب نمیشود. ادعای ناظر به واقعیت باید به سند قابل بررسی برگردد و مسئولیت انتشار با نویسنده و تحریریه میماند.
جزئیات انتساب، نقل و حق نشر در سیاست منبع و حق نشر آمده است. اگر مطلبی نادرست یا قدیمی دیدی، مسیر بررسی در سیاست اصلاح محتوا توضیح داده شده است.